Ordenen. Daar gaat het om.
Dat doen wij, om ons leven te vormen, om stabiliteit te kunnen hebben en een idee van wat we doen en moeten doen.
Een partner, een baan die bij ons past en een huis en de stad of het dorp waar dat in staat, dat soort zaken.

Maar je moet wel eerst een chaos creëren en ervaren om te kunnen ordenen.
Ordenen vanuit niets zegt niets. En vooral niets over jou.
Dat zegt iets over de chaos die je voorgeschoteld krijgt, die al voor je geordend is.
Ik wil mijn chaos ordenen, mijn eigen chaos.
Ik wil er zelf een zooitje van maken.
Juist omdat ik er niets van begrijp.

Dat is belangrijk, want vanuit onwetendheid beginnen met ordenen resulteert in geordende onwetendheid.
Dat is hetzelfde als heel veel boeken of CD’s kopen die je niet kent en die dan in chronologische ofwel alfabetische volgorde in de kast zetten.
Je moet ze eerst lezen of luisteren en daarna bepalen wat voor jou de manier is om ze in de kast te plaatsen. Op genre, op gevoel, op titel, op context, op kwaliteit, op schrijver, op jaartal of gewoon lukraak.
Ik geef je de woorden “boompje”, “koffie”, “liefde”, “Amsterdam”, “tijd”, “avondeten”, “global warming”, “verslaving” en “kunst”.
Dat is chaos, die kun je ordenen, dat zegt dan iets over jou.
Niet dat jij wel of niet je DVD’s op alfabet ordent.

Drie belangrijke vragen hiervoor:
Wat en waar? Waarom dan? En hoe?
Werk maar af.
“Wanneer?” is niet relevant.
Het antwoord op “wanneer?” is “nu”. En daarmee dus “vroeger en straks”.
Tijd is geld en geld is een ruilmiddel. Een middel, geen doel.
Dat kan dus gewoon een antwoord zijn op de vraag “en hoe?”.

Kortom, maak er een zooitje van en stel jezelf dan de drie vragen.
Kom je jezelf nog eens tegen. Gezelligheid.
Bovendien is het maken van een zooitje toch uiteindelijk veel leuker dan het opruimen ervan?

Frank