Ik vind het maar een raar spel, dat leven. Tot op heden ben ik er zelfs nog niet eens achter wat voor spel het nou precies is.
Of het meer een pokerspel is met een hoop gebluf en geluk, met een paar mensen die zich er zo in hebben verdiept, dat het eigenlijk ook weer zielig is.
Of toch eerder een triviant spel, waarbij je met een hoop geduld na verloop van tijd alle antwoorden ongeveer wel weet.
Op dit moment lijkt het bij mij nog het dichtste bij een strategie spel te komen;
Tegen de juiste mensjes de juiste dingetjes zeggen en die mensjes op de juiste plekjes zetten op de juiste momentjes.
En om ’t nou af te doen met “dat je niet van spelletjes houdt” vind ik dan weer te makkelijk.

Een potje schaken. Er heel lang over nadenken en dan op een onbewaakt moment toch allebei je lopers en je koningin kwijt zijn. Alleen nog maar rechtdoor. Of zo’n raar hupsje, wie heeft dat bedacht? Dat een paard zo’n hupje doet? En in godsnaam die koning gewoon laten staan waar die staat en er zoveel mogelijk dingen omheen zetten.
Jezelf in bochten wringen met een lekker gezellig avondje twister. Met een totaal willekeurige draaischijf, die bepaalt wat ik moet doen. Heb ik nooit van gehouden, twister.
Om maar te zwijgen over “mens erger je niet”.

Mijn moeder zei altijd dat pech in het spel, geluk in de liefde betekent. Velen heb ik horen zeggen dat liefde het belangrijkste in het leven is.
Ja, ik vind het een lastig en verwarrend spel, dat leven.
Niet dat ik er niet goed in ben, volgens mij heb ik een aantal spelregels zeer aardig in de gaten. Ik vraag me alleen altijd af wanneer ik nou heb gewonnen, en wat dan precies. Of dat ik misschien al heb verloren.
Om heel eerlijk te zijn, hoop ik al tijden dat ik weer langs start kom.

Frank