Ik Durfde Niet

We besloten om naar een concert te gaan. Een concert van Bon Iver. Wij muzikanten gaan niet zo vaak naar een concert, dus we besloten om er dan maar meteen een ‘happening’ van te maken. Joost stelde voor om de avond voor het concert een jamsessie te organiseren. Dit vond plaats in een rokerig oud jazz-cafe, ook in Groningen ,’De Spieghel’ genaamd. Terwijl Ralf en ik tezamen met een aantal muzikale vrienden bezig waren om op de plaatselijke stadscamping onze tenten op te zetten, liep Joost nietsvermoedend Justin Vernon, de leadzanger van, en de rest van Bon Iver tegen het lijf.

‘Wie niet waagt..’, zal hij hebben gedacht. “Ik organiseer vanavond een jamsessie, komen jullie ook?”. Hij kreeg een ja. Om 10 uur trapten we af en jawel, na vier uur kwamen ze binnen gelopen. Vijf Amerikanen, helden in onze ogen, stapten binnen.
Als de dag van gister zie ik Joost het podium opstappen, een tikje dronken, en door de microfoon wat schuchter vragen of Bon Iver misschien een paar liedjes wilde komen spelen. En dat deden ze. We zijn doorgegaan tot een uur of zes en de een na de ander stapte het podium op om een paar nummers te jammen met zijn of haar helden, waaronder mijn broertje en een vrouw die ik vrij snel daarna mijn vriendin zou noemen. Ik durfde niet.
Om 6 uur zat ik buiten op een trapje naast Justin, terwijl hij me foto’s van zijn besneeuwde huis en achtertuin liet zien. “Hoeveel kost een biertje hier eigenlijk?”, vroeg hij me. “€2,30 volgens mij”, zei ik terug. “Gelukkig”, zei hij, terwijl hij naar de €2,45 aan kleingeld in zijn rechterhand keek. Hoe helden menselijk worden.

Het is inmiddels de day-after. Na een veel te korte nacht gingen we op weg. 12 mensen, met een verhaal op zak, op weg naar een concert.
Alles klopte. Het geluid, het decor, de enorme tent midden op het grasveld.
En toen kwam het. “We’ve been to this jamsession last night and it was absolutely amazing, thank you guys for making us feel at home. This one’s for you all”. 12 Mensen gingen compleet uit hun dak na het uitspreken van deze woorden. Hij zag ons en zette toen Towers in.
Kippenvel over mijn hele lichaam.
Dat concert heeft ons als mensen nader tot elkaar gebracht. De kracht van muziek had ik nog nooit op die manier mee mogen maken.

Ik heb gejamd met Bon Iver.
Niet echt, maar dat hoeft niemand te weten.

Anne

Gaaf

Mijn definitie van gaaf verandert naarmate de jaren verstrijken.
Eerst mijn vader die alles wist, toen de vader van mijn vriend die dokter en muzikant was, daarna een vader die ooit zanger van een bekende band was, terug naar mijn eigen vader omdat hij gewoon bij zijn eigen vrouw bleef.
Van het mooiste meisje van mijn klas dat mij negeerde, tot de veel te hippe jongen van mijn nachtwinkel die altijd heel stoer tegen mij praat, langs de Amsterdamse hippe muzikant die werkelijk overal schijt aan heeft, naar mijn gamende broertje wiens eerste tentamen Business Analytics zo gaaf was, dat ik er vanaf het eerste woord niets van begreep.
Van mijn vriendin die model was, tot mijn vriendin die niets meer te maken wil hebben met de modellenwereld.
Van mij die tot voor kort dacht dat ik het had begrepen, tot mij die durft toe te geven dat ik er niets van snap.
Mijn opa is deze maand hertrouwd. Hij is 86. Mijn opa is gaaf.

Of jij op dit moment gaaf bent? Waarschijnlijk zijn er mensen die jou op dit moment extreem gaaf vinden.
Er zijn twee opties:
1. Die mensen zoeken.
2. Erachter komen wat je zelf oprecht gaaf vindt.
Ik kan je enkel vertellen wat ík op dit moment gaaf vind.
Als in cool, tof, te gek, lauw, kickuh, baas en schurk.
Ik kan je enkel vertellen wat míjn overtuigingen zijn.

Ik ben ervan overtuigd dat rechts egoïstisch is.
Ik ben ervan overtuigd dat links hypocriet is.
Ik ben ervan overtuigd dat melancholie onmacht is.
Ik ben ervan overtuigd dat ‘vooruitgang’ angst voor onmacht is.
Ik ben ervan overtuigd dat een minister die echt nastreeft wat hij, met al zijn verstand van zaken, het beste acht voor zijn land, niet wordt herkozen.
Ik ben ervan overtuigd dat de supermarkt die de beste artikelen aanbiedt, wat betreft kwaliteit, milieu en klantvriendelijkheid, binnen een maand failliet is.
Ik ben ervan overtuigd dat de artiest die precies datgene maakt wat hij vanuit de grond van zijn hart wil maken, niet wordt gedraaid op de radio.
Ik ben ervan overtuigd dat als de DJ’s van 3fm zouden draaien wat zij het allerliefst zouden willen horen, niemand de zender zou kennen.
Ik ben ervan overtuigd dat kritiek altijd over eigen gebreken gaat.
Ik ben ervan overtuigd dat Dennis Bergkamp en Patrick Kluivert ooit weer samen in de voorhoede van het Nederlands Elftal opduiken en dat we dan wereldkampioen worden. Door een lange bal van Frank de Boer.

Is het gaaf om niet herkozen te worden, om failliet te gaan, geen megahit te scoren, eigen gebreken te erkennen of te oud te worden om te doen waar je ooit zo goed in was?
Ik vind dat gaaf. Maar dat ben ik.
Of ik gaaf ben?
Er zijn vast mensen die mij gaaf vinden.

Frank

Geen smoesjes

Laatst werd mij gevraagd naar de reinste vorm van muziek.
Een lastige vraag.
Eentje in de categorie “de zin van het leven”.
Maar eindelijk eens wat anders dan de “kun je wel rondkomen”.
De zin van mijn leven leek plots dichterbij;

‘Cause your eyes are tired
and your feet are too
and you wish the world was as tired as you

– Wijlen Lowell.

Er schoot een tiental artiesten door mijn hoofd en een paar intervallen.
Ik antwoordde dat ik er de afgelopen weken in ieder geval te weinig mee geconfronteerd was tijdens het luisteren naar de radio in mijn nieuwe Renault Scenic, die ik graag wilde noemen in dit stuk.
Best een zuur antwoord vond ik achteraf. Ik was blijkbaar zuur die avond, of dronken, of gewoon eerlijk. Mijn favoriete drieluik.

Iets eerder dan laatst zijn we met Sir James begonnen aan huiskamerconcerten. Mijn woord van 2014. Een woord dat mij in eerste instantie in de oren kwam als “kookeiland” en “sletvrees”. Maar desalniettemin misschien wel de spannendste bezigheid van het artiestenleven, hoewel ik daarmee wellicht illusies kapot maak.
Niks geen zwetende lampen, dampende menigte of verhullende rookwolk.
Gewoon wij, met ons liedje, in jouw territorium, voor jouw ogen alleen.
Terwijl jij precies kan kijken zoals jij het vindt en precies mag doen zoals jij wil.
Al ben je een metal fan.

Bij het inzetten van het tweede lied besefte ik dat dit het uitkomen was van de droom waarin ik halverwege realiseer dat ik naakt ben.
Geen uitweg. Geen censuur. Geen smoesjes.
En toen moest ik denken aan die vraag.
Mooie vraag eigenlijk.

Frank

We zijn begonnen

We zijn begonnen

Daar zit je dan. In een veel te grote, verlaten loods die ooit fungeerde als distributiekantoor voor de post.
Een hal eens gevuld met zakken vol brieven en kaarten, nu versierd met microfoons en instrumentenkoffers die gek genoeg de leegheid versterken.
Het is donker, aangezien ze hebben besloten het TL-licht te doven. Het is koud, dus ik heb een sjaal om.
Door een raampje kijk ik een gezellig verlichte, met tapijten en gordijnen bekleedde kamer in, waar Joost Wesseling en Ralf Pouw de muziek bedrijven.
In mijn handen een licht ontstemde akoestische gitaar, rechts van mij een boekenkast zonder inhoud en achter mij een doek dat mij pretendeert te scheiden van de rest van de hal. Op mijn hoofd een koptelefoon waarover Engineer Mr. Sam Jones en Producer Viktor van Woudenberg vanuit twee kamers verderop, net iets te luid mijn oren penetreren. Tussen hen en de zojuist belichtte ritmesectie bevindt zich Anne Punt, alleen met zijn toetsen. Voor sommigen klinkt dat waarschijnlijk als een jongensdroom.
Onze romanticus en Italiaan Tommaso Sarri zegt iets over de liefde, waarop men wat grappen over seks maakt, iemand telt tot 4 en we zijn begonnen.
De mooiste momenten in het leven herken je pas achteraf.

Crowdfunding Liedjes

Zoals wellicht bekend bij u, dan wel jou of jullie, hebben wij met Sir James een Crowdfunding project lopen om onze debuut plaat te kunnen bekostigen.
Inmiddels zijn we er achter dat hij bestaat, de gulle medemens. Heerlijk.
En voor wat hoort wat, vinden ook wij.
Bij een bedrag van 150,- beloofden wij een lied en belofte maakt schuld.
Met liefde hebben wij inmiddels voor twee van deze donaties een lied geschreven en opgenomen.
Dit willen we jullie natuurlijk niet onthouden, al is het om te bewijzen dat het kan, een lied voor en over jou alleen.
Geniet of wees jaloers,
Heel veel dank aan de mensen die ons steunen.

Sir James – Cheer Up

Sir James – Elisa

Huiskamertour December 2013 / Januari 2014

Omdat de winter weer voor de deur staat en wij jullie de kou willen besparen, hebben we besloten naar jullie toe te komen. In de koudste maanden van het jaar zullen wij de warmte opzoeken in huiskamers door heel Nederland.

Heb jij een mooie huiskamer en wil je graag dat we ook bij jou langs komen? Stuur dan een mail naar huiskamerconcert@sirjamesband.com

Antwerpen

Toen ik vorige week door Antwerpen liep, overviel mij een vreemd soort rust.
De rust van het type mens dat zich bij het leven heeft durven neerleggen.
Een on-Nederlandse rust.
Woonachtig in Amsterdam zal ik niet ontkennen dat ik van de chaos hou,
maar deze Belgische stad fascineerde me.
Amsterdam voelde plots als de bange puber uit de brugklas die koortsachtig pogingen onderneemt indruk te maken op het mooiste meisje van de klas.

Ik vroeg mij ineens af of wij een bang volk zijn. Competitief en bang te verliezen. Bang niet te krijgen wat we menen te verdienen.
Opvallen door harder te schreeuwen dan de tegenpartij, een brei van ongezouten meningen gebaseerd op de Telegraaf en Matthijs van Nieuwenkerk.
Nou ben ik muzikant en vind ik inderdaad dat de schoenmaker zijn leest.
Dus vlug kanaliseerde ik deze gedachtestroom;
Hoe komt het toch dat bandjes als Deus, Balthazar en Triggerfinger in België de muziek scene leiden, terwijl hier Johan en Daryll Ann als een appendix onder Volendam hebben gehangen? De naam Maarten van Roozendaal wordt door 3Fm publiek nauwelijks herkend. Is het cultuur? Is het puur smaak, zoals de frikandel? Is deze gedachte typisch Nederlands? Ben ik een pessimist en een zeikerd?

Ik besloot met een verscholen bewondering van de rust te genieten van het nachtelijke Antwerpen en de conclusie maar eens even te laten voor wat zij was.
Had ik al gezegd dat ik jarig was die avond?

“Sfeermuziek”

Vorige week zat ik alleen in mijn huis in Amsterdam.
De hele dag had ik in stilte zitten werken op mijn laptop aan de eettafel en mijn gitaar op de bank.
Gedurende de dag waren er zo’n 3 filters gevuld met koffie doorheen gegaan,
het pakje sigaretten op bankleuning had ik gelaten voor wat het was.
Hoewel de voldoening na een dag hard werken zwaar weegt, voelde ik me hoofdzakelijk alleen en ellendig.
Ik besloot pas toen, rond half 7, de stilte te doorbreken.
J.J. Cale.

Het blijft bijzonder wat muziek met een sfeer doet.
De ruimte vulde zich met een optimistisch gevoel.
Het controleren van sfeer aan de hand van muziek.
Iedere ruimte op ieder moment van iedere dag tijdens elke bezigheid is vatbaar.
Wij hebben de sfeer van de teksten op onze plaat te danken aan o.a. Sigur Ros en Bon Iver. we hebben hier een afspeellijst van gemaakt die ons heeft vergezeld tijdens onze schrijfsessies.

Lees je deze blog in stilte?
Probeer het eens op “I’ll be there” van J.J. Cale.
Voel wat er gebeurt.
Word je op dit moment reeds begeleid,
probeer het dan eens in stilte.

Probeer het eens een week lang uit en laat ons jouw ervaringen weten.

Sir James